Dit is een pagina van Natuurplakboek.be

NATUURPLAKBOEK nr 79

Door JOhan Opsomer – 30 juni 2009

Als de bosreus valt, dan staan ze te drummen.
Het lijkt wel alsof er een algemeen sein gegeven wordt en de hele massa aan houtverslindende en verterende wezens in beweging komt om de gevallen stam tot een minimum te herleiden.
De reuzenhoutwesp is een eerder zeldzaam geval, maar heel vaak worden ze gewoonweg niet opgemerkt, ook al zijn ze van top tot teen een vinger lang.
Terwijl de mannetjes hoog bij de boomtoppen rondcirkelen zijn het de vrouwtjes die de aanval wagen. Veel wagen is het niet. De harde maar uiterst scherpe legboor komt uit de schede en boort zich met veel gemak een weg doorheen het hout. De eitjes worden gelegd en de taak zit er op. Met een helikoptergeluid stijgen ze weer op. Ze lijken gevaarlijk, maar je kan ze gerust in de hand nemen. Een legboor is geen angel en een houtwesp is niet te vergelijken met een gewone wesp. Ze zijn ongevaarlijk. Alleen hun grootte en de schrikkleuren moeten voldoende zijn om aanvallers op een afstand te houden.
De eitjes ontwikkelen en zowat twee jaar later zullen de larven verpoppen en uitkomen en daarbij laten ze een heel gangenstelsel achter. Tegen dan is de boomstam misschien al verzaagd tot een flinke balk en verscheept naar de andere kant van de wereld. Reuzenhoutwespen komen dan ook zowat overal op onze aardbol voor.
En er zijn nogal wat familiegenoten die samen met de boktorren en houtkevers het hele hebben en houden van een weerloze boomstam belagen.
Wespen schrapen hout van de stam om hun papieren nesten te maken.
Allerlei schimmels, zwammen, kevers, wormen, hommels, duizendpoten en pissebedden helpen graag mee om alles kleiner en kleiner te maken.
Heel de boomstam is verrot denkt men dan, maar dat ze er met duizenden aan gewerkt hebben is een onderliggende gedachte die maar zelden beseft wordt.
Zowat alle lagen van het dierenrijk zijn vertegenwoordigd als je het hele aftakelingsproces jaar na jaar, dag na dag zou volgen.
Op de vrijgekomen humus is het ideaal om als zaadje te gaan kiemen. Geen mens die na een dikke tien jaar zal vermoeden dat hier ooit een joekel van een stam lag.

Tekst en fotografie : Johan Opsomer
Stuur een mailtje naar johan.opsomer@pandora.be voor een gratis abonnement, zo krijg je minstens één keer per week een pagina in je mailbox.

Blader doorheen de reeds gepubliceerde pagina's door links op het onderwerp te klikken.