Dit is een pagina van Natuurplakboek.be

NATUURPLAKBOEK nr 63

Door JOhan Opsomer – 09 maart 2009

In elk van ons schuilt er ergens wel een beetje een ‘inspector Morse’, een ‘De Cock met C-O-C-K’ of een ‘Poirot’.
Het zit blijkbaar in onze genen ingebakken om moorden te gaan oplossen, doodsoorzaken te onderzoeken. De drang om van het onbekende het bekende te maken, de intrige voor de dood en gedachten die we niet onder controle kunnen houden zijn zo menselijk.
Bij dieren zit alles anders in elkaar. Dood is dood en daarna gaat leven verder.
Er zijn echter interpretaties van mensen die graag dieren menselijke eigenschappen toedichten. De hond die treurt na het heengaan van een baasje is de klassieker op dat gebied. Dat het leven van het dier met al de opgebouwde gewoontes zomaar overhoop gehaald wordt, wordt dan over het hoofd gezien. Is het treuren of is het moeilijk aanpassen aan een andere manier van leven? Op dat gebied is niet alleen de mens een gewoontedier.
Er is ook de waarneming van de ontredderde kudde olifanten die de leidster verliest. Zelfs door de dode leidster seksueel te prikkelen proberen de andere dieren er weer leven in te krijgen, maar al na vrij korte tijd gaat de kudde verder, gedreven door de overlevingsdrang. Niks treuren, maar de ontreddering om het ontbreken van een zekerheid.
En waarom sterven dieren? Omdat ze leefden is vaak het enige zinvolle antwoord dat men kan bedenken. Bij verkeersslachtoffers of als het prooien van roofdieren geworden zijn is het allemaal vrij duidelijk. Wie echter regelmatig in de natuur komt zal ongetwijfeld al intacte dode dieren gevonden hebben. Niets aan te zien, gewoon dood. Niemands fout, niets om een beschuldigende vinger naar uit te steken. En voor een mens is deze conclusie een beetje frustrerend omdat wij willen weten.
Er staat ook geen leeftijd te lezen op het gezicht van een dode muis en er is evenmin emotie waar te nemen.
De leeftijd, de koude, honger, inname van gif, passionele zelfmoord, een hartverlamming door schrik of uitgehold door parasieten. Alles kan. Wat is is, wat was was. Er is maar één zekerheid: De dood bij dieren in de natuur is een bron voor ander leven.

Tekst en fotografie : Johan Opsomer
Stuur een mailtje naar johan.opsomer@pandora.be voor een gratis abonnement, zo krijg je minstens één keer per week een pagina in je mailbox.

Blader doorheen de reeds gepubliceerde pagina's door links op het onderwerp te klikken.