Dit is een pagina van Natuurplakboek.be

NATUURPLAKBOEK nr 36

Door JOhan Opsomer – 26 september 2008

Deze dagen is het heerlijk in onze bossen.
In elke laag is er wel iets te beleven. De eerste bladeren verkleuren en de droogte van de laatste tijd zorgt er voor dat er ook al heel wat naar beneden komt.
Eén keer beneden vier graden Celsius en het is zover. De sapstroom stopt omdat het minimumvolume van water fysicamatig nu eenmaal op die bewuste vier graden ligt.
De steeltjes worden afgesloten van de twijg en het blad sterft af. Het groen eerst, dan het rood en tenslotte blijft alleen het bruin nog zichtbaar.
In de strooisellaag houden al flink wat insecten een plekje vrij om te overwinteren. Andere leggen nog vlug een pakketje eitjes die in het voorjaar uitbreken tot rupsjes allerhande. De tafel zal gedekt staan.
De vruchten vallen en dat is het teken voor verzamelaars om een voorraad aan te leggen. Eekhoorns zijn druk in de weer. Vlaamse gaaien verstoppen eikels en planten op hun eentje een heus bos.
Zij die het liever rustig aan doen in het koude seizoen zorgen nu voor een extra speklaag. Everzwijnen, eikelmuizen en egels vreten zich dik.
Paddenstoelen verschijnen na de eerste regenbui en kleuterklasjes komen op het toneel.
Niet dat we echte bossen hebben in de zin van het woord. Neen, ze zijn aangeplant. Oerbossen komen in Europa nog voor diep in Polen. Daar zijn het natuurlijk ontstane bossen.
Hier zou dat ook kunnen hoor. Een lap grond die je voor zo’n dikke 200 jaar onaangeroerd laat zal uiteindelijk een oerdegelijk gemengd loofbos worden.
Onze bossen zijn vaak van dit type, en niet alleen omdat men ze als dusdanig aangeplant heeft, maar omdat ze zo geëvolueerd zijn.
De trend om de natuur ongemoeid te laten is alleen maar positief te noemen en levert een grotere biodiversiteit op.
Insecten, zwammen, vogeltjes en plantjes allerhande krijgen er kansen.
De neiging uit de jaren zeventig van vorige eeuw is nog niet helemaal verdwenen. Ondanks protesten, acties waarbij men zich in bomen vastketent en luide of ludieke jammerkreten slaagt men er blijkbaar nog steeds in om van één bos twee bossen te maken met een weg of een stuk industrieterrein.
Pure magie als je het mij vraagt.

Tekst en fotografie : Johan Opsomer
Stuur een mailtje naar johan.opsomer@pandora.be voor een gratis abonnement, zo krijg je minstens één keer per week een pagina in je mailbox.

Blader doorheen de reeds gepubliceerde pagina's door links op het onderwerp te klikken.