Dit is een pagina van Natuurplakboek.be

NATUURPLAKBOEK nr 10

Door JOhan Opsomer – 23 mei 2008

Je moet eens proberen om een wimperhaartje uit je oog te halen met ovenwanten aan. Of breek eens een okkernoot met twee tandenstokers. Je zal al vlug door hebben dat het onbegonnen werk is. Een banaan pellen met behulp van een paar breinaalden en een palet bakstenen verplaatsen met een vork en een lepel zijn opdrachten die alleen voorkwamen in de memorabele uitzendingen van ‘Spel zonder grenzen’.
Ook elke vogel eet zoals hij gebekt is. Werktuiggebruik is de normaalste zaak van de wereld voor een mens, maar slechts weinig dieren slagen er in om externe werktuigen te gebruiken naast deze waarover ze van nature beschikken. Bij vogels zijn dat de poten en de bek.
Insecteneters hebben van die fijne peuterbekjes waarmee ze elk spinnetje en larfje van tussen de kleinste spleetjes kunnen halen. Zaadeter hebben hardere noten te kraken. Hun forse snavel is vaak in staat om de hardste zaden te breken om zo bij de voedzame zachte inhoud te komen.
Bij roofvogels is er meer. De haakbek is uiteraard een heel geschikt toestel om het vlees los te rukken, maar men mag de poten niet onderschatten. Er komt zelfs een stuk fysica bij kijken.
Er zitten pezen in die poot. Als de vogel de poot plooit, gaan de klauwen dicht, of ze dat nu willen of niet.
Stel je voor : Een torenvalk stort zich op een muis, met een kracht die je alleen in een crashtest voor een nieuwe wagen ziet. De klauwen sluiten zich rond de muis doordat de poten plooien bij het neerkomen. Daarbij priemen er een stel vlijmscherpe nagels zich in het muizenlijfje. De greep is zo krachtdadig en verstikkend dat er geen ontkomen meer aan is. Sommige roofvogels eten ter plaatse, andere gaan rustig op een paaltje of een rustige plaats zitten met de prooi nog steeds in de klauwen geklemd. Tijdens de periode van het grootbrengen van de jongen gaat de prooi mee naar het nest.
En dan pas komt de bek in actie. De vangst wordt aan stukken gereten, zelf opgegeten of verdeeld onder de jongen. Een spel zonder grenzen, het spel van overleven.

Tekst en fotografie : Johan Opsomer
Stuur een mailtje naar johan.opsomer@pandora.be voor een gratis abonnement, zo krijg je minstens één keer per week een pagina in je mailbox.

Blader doorheen de reeds gepubliceerde pagina's door links op het onderwerp te klikken.